Rys historyczny
Ubezpieczenia związane z transportem, zarówno morskim, jak i lądowym stanowiły zawsze obok ubezpieczeń ogniowych i życiowych ważną część przemysłu ubezpieczeniowego. W związku z burzliwym rozwojem motoryzacji, jaki dokonał się w pierwszej połowie dwudziestego wieku, większość państw z europejskiego kręgu kulturowego zaczęło wprowadzać przymusowe ubezpieczenie właścicieli samochodów i osób trudniących się zarobkowo przewozem ludności od odpowiedzialności cywilnej.
Okazuje się jednak, że Polska ma znacznie dłuższą historię ubezpieczeń komunikacyjnych. Już w latach 1924-1929 zostały wprowadzone na polski rynek ubezpieczeń nowe usługi – tzw. aerocasco oraz ubezpieczenie maszyn od uszkodzeń. W 1952 roku ustawa o ubezpieczeniach państwowych wprowadziła m.in. obowiązkowe ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków w komunikacji powstałych u pasażerów lub innych osób poszkodowanych a także ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej związanej z ruchem środków komunikacji. W roku 1984 ustawą o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych zostały wprowadzone kolejne: odpowiedzialność cywilna posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, NWW powstałych u osób fizycznych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych oraz ubezpieczenie pojazdów mechanicznych od uszkodzenia, zniszczenia i utraty (kradzieży) czyli odpowiednik dzisiejszego autocasco. Również Polska, wcześniej niż inne kraje wprowadziła actio directa czyli prawo poszkodowanego do bezpośredniego zwrócenia się po roszczenie do zakładu ubezpieczeń