Polityka

Rozwój konstytucjonalizmu francuskiego

Rozwój konstytucjonalizmu nie był równomierny . Wszystkie instytucje wprowadzone okazały się nietrwałe i nie miały wpływu na rozwój konstytucjonalizmu francuskiego ani europejskiego. Proces gruntowania się instytucji parlamentarnych zacznie się dopiero w okresie monarchii lipcowej 1830 r. a instytucje demokratyczne we Francji dopiero w 1855r. Rządy we Francji suwerennego ludu skończyły się w 1814 r. Koniec praktyk idei programów rewolucyjnych. Po upadku Napoleona Senat ogłosił koniec cesarstwa, nowa konstytucja – Ludwik XVIII, syna Ludwika XVI. Ludwik XVIII przebywał wcześniej w Wlk. Brytanii, nie przyjął konstytucji która uchwalił senat. Czerwiec 1814 przybył do Francji i nadał (oktrojował) nową konstytucję. Po epizodzie 100 dni Napoleona objął rządy we Francji (powrót Burbonów na dwór francuski). Dwory europejskie cieszyły się że stare dynastie powracają na tron i praktyki rewolucyjne zostają odsunięte. Jednak Ludwik chciał powrotu do monarchii (sprzed rewolucji). Konstytucja Ludwika była próbą pogodzenia starego systemu i obywatelskiego doświadczenia z okresu 1729 – 1814. Konstytucja nadana przez niego zwana jest też Kartą Konstytucyjną. Nawiązywała do modelu politycznego Anglii. Karta konstytucyjna miała nawiązywać do dawnych przywilejów nadanych władcom i podkreślać że konstytucja nie wynika z woli suwerennego ludu, ale jest wynikiem suwerennej decyzji królewskiej, była wyrazem jej woli.

miałeś wypadek? odszkodowania za wypadek bez nerwów, działamy szybko

Copyright @ 2010 Polityka