Polityka

Władza ustawodawcza według Konstytucji Francuskiej

Prawo zasiadania w Sejmie i Senacie miały osoby które ukończyły 25 lat, izbie przewodniczył kanclerz. Izba niższa – izba deputowanych parlamentu – 450 z wyborów, wybierano ich na 5 lat.. Wysoki cenzus majątkowy, wiekowy – 30 lat z 30 mln mieszkańców 100 000 miało czynne prawo wyborcze, a bierne 15 000 ( cenzus wiekowy to 40 lat). 1825 r. wybory pluralne – najbogatsi mieszkańcy uzyskali dzięki temu możliwość wybierania dwukrotnego (wzór z Wielkiej Brytanii). Wybierano w ten sposób 2/5 składu izby. Gdyby okazało się ze izba deputowanych miałaby zbyt radykalne postawy to król w każdej chwili mógł rozwiązać izbę deputowanych, nawiązanie do czasów kiedy to król w państwie monarchii absolutnej decydował o organach państwa. Konstytucja zmuszała króla do powołania nowej izby w ciągu 3 miesięcy (utrwalone doświadczeni rewolucji). Pochodząca z wyborów izba stanowiła stabilny element systemu , król mógł ją rozwiązać ale nie mógł się ich pozbyć. Uprawnienia izb podobne, różnice do prawa podatkowe i ustawy w sprawach podatkowych musiał przedstawić najpierw izbie deputowanych, każda ustawa wymagała zgody obu izb i projekt ustawy mógł wędrować z izby do izby aż uzyskał zgodę obu izb. Król zachował ważne uprawnienia ustawodawcza – mógł wydawać rozporządzenia i Karta konstytucyjna mówi – ordynanse (nawołuje ta nazwa do czasów przedrewolucyjnych) dla wykonywania ustaw ( uprawnienie z tytułu władzy wykonawczej), a także w celu wydawania tych aktów dla bezpieczeństwa państwa.

Najbogatsza oferta gzymsy w Polsce!

Copyright @ 2010 Polityka