Najistotniejsze zmiany dotyczyły przede wszystkim pozycji króla. Mógł wkraczać w dziedziny które były zastrzeżone dla ustawy w sposób dowolny. 1830 Karol X (następca) znalazł się w konflikcie bo rozwiązał izbę niższą i wydał 4 ordynanse : dwie dotyczyły zmiany ordynacji wyborczej i zniesienia wolności prasy (jedna z wolności które weszły na trwałe do porządku konstytucyjnego europejskiego) doprowadziło to do rewolucji lipcowej i nastąpił koniec Karola X – koniec monarchii. Władza wykonawcza należała wyłącznie do króla w świetle Karty konstytucyjnej ( święty, nietykalny, nie ponosił odpowiedzialności, ministrowie odpowiadali). Ministrowie mogli być jednocześnie członkami obu izb.
Odpowiedzialność ministrów: formalnie ograniczona do zdrady i nadużycia władzy, ale formuła nadużycia władzy określenie to jest tak nieostre i szerokie że w rezultacie ich odpowiedzialność była pełna – egzekwowana w drodze impeachmentu. Izba deputowanych oskarżała, a izba wyższa sądziła. Karta nie znała odpowiedzialności parlamentarnej, ale Ludwik XVIII starał się tak dobierać skład ministrów aby oni mieli poparcie/ zapewnioną większość w izbie wyższej. Karol X odszedł od tej praktyki i w 1828 r. powołał gabinet wbrew większości parlamentarnej. Cała sprawiedliwość pochodzi od króla, sędziowie zatem musieli być nominowani przez króla, ale z drugiej strony mamy znowu dziedzictwo doświadczenia obywatelskiego, sędziowie mieli gwarancje niezależności i niezawisłości.
Copyright @ 2010 Polityka